alışmak

-biliyor olmalıydın.
-hayır, bunu bana senin söylemen gerekiyordu.
-bal gibi biliyordun işte ama genede...
-evet genede ne?
-genede....benim ağzımdan duymak bu kadar önemli mi gerçekten?
-benim kadın olduğumu unutuyorsun galiba?
-elbette unutmuyorum. sadece alışamıyorum.
-kadın olmama mı?
-hayır, yanımda bir kadın olmasına. yalnızlığa çok alışmıştım. ve bir erkek yalnızlığa alışmışsa belki bazı şeyler için gerçekten geç kalınmış demektir.
-seni bırakıp gitmeye pek niyetim yok. o yüzden eski alışkanlıklarını bir an önce terkedersen iyi edersin. (eğilip dudağının kenarına bir öpücük kondurur)
(öpücükten pek etkilenmemişe benzer) -sana yalnızlığa alışmak hakkında bir kaç şey anlatma vakti geldi sanırım.
-seni dinliyorum.
-yalnızlığa alışmanın en son safhasında erkek artık romantizmini kaybetmiş ve daha kötüsü artık romantizme ihtiyacı kalmadığına kendisini iyice inandırmıştır. sürekli erkek arkadaşlarıyla vakit geçirdiği için bayanların dikkat ettiği nezaket kurallarından bir hayli uzaklaşmıştır.
-peki o en son safhadan önceki safhalarda?
-o safhaları hatırlamıyorum

yeni yine

Sen bana hala öğretemedin. Kumların arasında denizin ıslaklığı yanaklarıma bulaşmazsa olmaz hala. Elimde değil. Gitmek istediğim yerlere gidemeyip, yapmak istediklerimi bir sonraya bırakıyorum. Öğrenmemekte direniyorum. Bu direnişim çağlar boyunca sürebilirmiş gibi geliyor. Belki bir tufan kopsa, o tufana sokakta yakalansam, her yanımdan bugüne kadar aşık olduğum insanların bedenleri akıntıya kapılmış bir şekilde sürüklenerek geçse, bende bu manzaranın şokunu atlatamadan başımı bir duvarın köşesine çarpsam, belki o zaman gözümü açtığımda yeni bir başlangıç yapabilmek için yeni bir benle uyanırım. Belki o zaman bütün bunların sadece benim fazla ciddiye aldığım kurgularımdan ibaret olduğunu idrak edebilirim.