mektuplar 2

evden çıkmak üzereydi. saçlarının yeni rengine biraz daha alışmak için son bir kez aynaya bakmaya karar verdi. kendine güveni tamdı. anahtarlarını almak için vestiyere uzandığında çantasının yanında sararmış bir kağıt parçası dikkatini çekti. orada böylesi bir şeyin olduğunu hatırlamıyordu. kağıdı aldı. bir mektuba benziyordu. acelesi vardı ama mektubu okuyacaktı. hepsi okur zaten. yazık.
"merhaba
bu -muhtemelen- cevapsız kalacak olan üçüncü mektup. sen en acelecilerden birisi oldun. çoğu en azından ayıp olmasın veya çok fazla üzülmeyeyim diye biraz daha uzatırdı. bazı huylarımdan vazgeçemiyorum. yol bilmediğimi söyleyen çok oldu. bazı kuralların olduğunu, o kurallara uymak gerektiğini, bazı şeylerin hemen söylenmemesi gerektiğini, biraz oyun gibi olduğunu anlatmaya çalıştılar. sanırım bu konular hakkında bahsettikleri şeylerin hemen hiçbirisini hatırlamıyorum. daha dinlerken saçma sapan şeyler olduklarına kanaat getirmiştim. ne kadar aptal olduklarının farkına varmaları için biraz zamana ihtiyaçları var.
bir kadını oyun oynayarak elde etme fikri midemi bulandırıyor. kendisine oyun oynanmasını bekleyen kadınlardan ise nefret ediyorum.
neyse. kendimden bu kadar çok bahsetmek istemiyorum artık. hep içimde uktedir, birgün bir serenat yapmak istiyorum. bir enstrüman çalmayı beceremem ama sesim fena değildir. söyleyeceğim şarkıları şimdiden seçtim. ama merak etsen bile açıklamam. belki sana yaparım, sürpriz olsun. senden bahsederken sakinleşiyorum. saçlarının yeni rengi o kadar yakışıyorki. aynaya her bakışımda senide görüyorum.
güzel bir son olacak bu sefer. çünkü sen çok güzelsin. hayatımda daha öncede kadınlar oldu, herbirisinin farklı özellikleri vardı. sen en güzelisin. senin özelliğinde bu. bu yüzden sonuda güzel olacak. çünkü beni güzelken terkediyorsun. terkedişlerin arasında en makul olanı. bu ayrılığın sebebi ben değilim. bu sefer ben değilim işte. bunda benim payım ancak dışarı çıkmadan sürdüğün parfümün başdöndürücü etkisi kadar olabilir. gerisinde ise bahşedilmiş bir sen varsın. yürürken topukların bulutları delip yağmur yağdırıyor. bizler, ufacık insanlar, ıslanıyoruz. kimi kendini bilmezler şemsiye açıyor ama sen onlara aldırma. son yaklaşırken aynaya bir kez daha bak. şalın omzundan beline kadar uzanmalı. siyah eteğin dizlerinin bir iki parmak altında bitmeli. gözlerine mutlaka siyah kalem çekmişsindir. bütün ayrıntıların her bir hücreme işlenmiş gelecek nesillere aktarılmak üzere hazır. şimdi çık. seni bekleyen adam, öpmek için kibarca eğildiğinde parfümünün kokusunu muhakkak alır. o anda birşeylerin ters gittiğini farkedip kaçarsa kurtulur. yoksa o kokunun köleleri ordusunda daha çok yer var.
güle güle"

kaskatıydı. dimdik duruyor ama kıpırdamıyordu. yüzünü aynaya ancak çevirebildi. siyah kalem gözyaşlarıyla birlikte yanağına akıyordu. dışarda birisinin şarkı söylediğini sanarak ümitle pencereye koştu. sadece kapısının önünde trafikte sıkışmış bir arabanın radyosundan gelen müzikti. steve miller;
"wake up, wake up wake up and look around you we're lost in space and the time is our own.."
diye şarkısını söylüyordu. nereden çıktığını bilmediği bu mektup kapıdan çıkmasını geciktirmişti. bir mendille yanağına akan makyajını temizledi. hiçbirşey olmamış gibi kapıyı çekip çıktı. onu kibarca öpen beyefendi ile bütün geceyi birlikte geçirdiler.