iyilik

"iyilerde ölür mü?" diye sorduğu zaman verecek sadece bir cevabım olduğunu biliyordum; "esas iyiler ölür. arkasından hikayeleri anlatılsın diye ölürler. kötüler ise hep yaşar ve bu yüzden onları kimse anmaz" anlamış gibi kafasını salladı. belkide gerçekten anlamıştı. çocuklardan anlamadığımı belli etmemeye çalıştım. "peki sen iyi biri misin?" diye devam etti. sohbeti kesmeye pek niyeti yoktu galiba. benim iyi biri olduğuma inanmak istiyor gibi bir hali vardı. belki de ben iyi birisi olduğumu düşünmek istiyordum. her halükarda değişen birşey yokmuş gibi cevapladım "iyi birisi olmaya çalışıyorum, ama kimbilir belki birileri kötü olduğumu düşünüyordur" ne söylediğimle ilgilendiğini sanmıyordum, ben konuşurken o kendi söyleyeceklerini tasarlıyor olmalıydı. lafım biter bitmez hemen konuşmaya başladı "sen öldüğünde ben senin iyi biri olduğunu anlatırım ve böylece hikayelerin yayılır." ne diyeceğimi kestiremediğim anlardan biri dahaydı işte. fazla uzatmadan teşekkürler dedim ve saçlarını okşadım. yüzümde salak bir gülümseme vardı. sanki ona çocuk olduğun için böyle şeyler sana ne kadar kolay gözüküyor değil mi demek istiyordum. eğer demin söylediğim şeylerin doğruluğuna inanıyor olsaydım kötü biri olup ölmemeyi tercih ederdim sanırım. çocuk benden daha iyi bir insandı, buna emindim.